młodych, wybrano go wówczas do nowo wyłonionego Centralnego Komitetu Robotniczego (CKR), w którego składzie pozostawał do czerwca 1906. W kwietniu 1906 był jednym z organizatorów słynnej akcji uprowadzenia z Pawiaka przez grupę bojowców Organizacji Bojowej PPS na czele z Janem Gorzechowskim – Jurem 10 więźniów politycznych skazanych na karę śmierci przez wojskowy sąd doraźny. W czerwcu 1906 uczestniczył w III Radzie PPS, na której w wyniku nacisku starych do nowego CKR nie wybrano żadnego z dotychczasowych przedstawicieli lewicy PPS, w tym Kona. Uczestniczył w IX Zjeździe PPS (19–25 XI 1906 w Wiedniu), na którym doszło do rozłamu w partii na PPS-Frakcję Rewolucyjną i PPS-Lewicę. Po zjeździe, nie wchodząc formalnie w skład władz PPS-Lewicy, był jednym z jej kierowniczych działaczy. Aresztowany podczas zebrania w Warszawie w listopadzie 1906, osadzony na Pawiaku, gdzie przebywali wówczas: Feliks Dzierżyński, Adolf Warski i Jakub Fürstenberg-Hanecki, zwolniony w marcu 1907 za kaucją, wyjechał do Galicji. Przebywał w Krakowie, a następnie w Drohobyczu, Borysławiu i Lwowie. Podczas pobytu w Drohobyczu był dyrektorem robotniczej Kasy Chorych.