Kontynuował badania w dziedzinie etnografii i antropologii. Na zaproszenie Wydziału Antropologicznego Towarzystwa Przyrodniczego w Moskwie brał udział w ekspedycji naukowej do Kraju Urianchajskiego, po wyprawie otrzymał od Wydziału Antropologicznego złoty medal oraz nagrodę im. Rascwietowa. Publikował w Russkom Antropologičeskom Žurnale i w gazecie Sybirskaja Žizń. W Minusińsku zetknął się z przebywającymi na zesłaniu działaczami Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (SDPRR), w tym po raz pierwszy z Włodzimierzem Leninem i Leonidem Krasinem.

Po odbyciu kary powrócił w połowie 1904 do Warszawy. Rozpoczął działalność polityczną w nielegalnej Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS), wkrótce został jednym z przywódców jej lewego skrzydła – tzw. młodych. Według Adama i Lidii Ciołkoszów: Uczestniczył w rewolucji 1905 roku. Od czerwca 1905 współredaktor Kuriera Codziennego (w grudniu 1905 krótkotrwały jedyny legalny organ PPS, zamknięty przez władze rosyjskie), współpracował też z nielegalnym „Robotnikiem”. Na VII zjeździe PPS (5–7 III 1905 w Warszawie) wybrany został do nowo utworzonego Wydziału Prasowego. Na Radzie Czerwcowej PPS (15–18 VI 1905 r. w Józefowie), gdzie opowiedział się za programem politycznym tzw.