Ten etap został opisany także w tekście Erru sixing lun (二入四行論; Traktat o dwóch wejściach i czterech praktykach) przypisywanym Bodhidharmie, jako „zamrożenie” w kontemplacji ściany (chiń. biguan 壁觀). Na tym etapie „ja i inni, zwyczajna osoba i mędrzec, są jednym i tym samym”, a praktykujący znajduje się w stanie „bez rozróżniania, spokojny i nieaktywny”.
Ta praktyka jest także odpowiednikiem praktyki mistrza Baotanga Wuzhu, założyciela syczuańskiej szkoły chan baotang (i w której rozpoczął praktykę sam mistrz Mazu), która kładła olbrzymi nacisk na „nierozróżnianie” (chiń. wufenbie) jako „szlachetną drogę” zawierającą zarówno praktykę, jak i urzeczywistnienie. To właśnie ta radykalna interpretacja nauk chanu o „niemyśleniu” (chiń. wunian) spowodowała krytykę tej szkoły przez Guifenga Zongmiego (781–841) za zwykłe „wymazywanie świadomości” (chiń. mieshi). Etap drugi. Świadomy tego Baizhang wprowadza etap drugi, będący korektą tego jednostronnego uchwycenia nieprzywiązania i nierozróżniania. Na drugim etapie praktykujący „przełamuje się przez dobry umysł” uprawiany na etapie pierwszym. Przechodzi poza wewnętrzne ograniczenia wstępnego etapu i porzuca spokojne przebywanie w umysłowym stanie spokoju i nieprzywiązania.