Te trzy etapy są hierarchiczne i progresywne, i objaśniają coraz bardziej czyste stany świadomości i odpowiednie etapy religijnej doskonałości.
Proces opisany przez Baizhanga włącza dialektyczny rozwój w progresywnie coraz bardziej czyste poziomy nieprzywiązania i transcendencji, przy czym każdy kolejny etap poprawia czy oczyszcza ograniczenia poprzedniego etapu i wprowadza głębszy wgląd w końcową prawdę. Wyższy poziom świadomości urzeczywistniony przez praktykującego na każdym wyższym etapie jest zatem zależny od odrzucenia przez niego form przylegania i niedoskonałości wykazanych na poprzednim etapie. Gdy uczeń opanowuje swój umysł i porzuca przywiązania, jest zdolny do starcia 10 stanów nieczystego umysłu, które Baizhang określa m.in. jako „umysł chciwy, umysł pożądliwy, umysł zanieczyszczony, umysł gniewny, umysł przylegający” itd.<.
Etap pierwszy. Na pierwszym etapie drogi praktykujący uprawia oderwanie się od wszelkich rzeczy. Podczas wchodzenia w różne sytuacje i kontakty z różnymi fenomenami czy zjawiskami postrzeganymi zmysłami, jest on świadomy ich wewnętrznych, wrodzonych cech i jest w stanie upewnić się, co do ich czystości lub skalania.