Subdyfuzja (czyli proces wolniejszy od normalnej dyfuzji, ). Klasyczne modele dyfuzji zakładają pełną swobodę ruchu cząstek. Przykładem ograniczenia swobodnej dyfuzji są procesy zachodzące w żywych komórkach. Np. w rzeczywistych błonach biologicznych ruchy Browna nie mają charakteru całkowicie swobodnego. W 2005 roku naukowcy z Uniwersytetu Nagoya w Japonii, wykorzystując technologię śledzenia pojedynczych cząstek (ang. single-particle tracking), wykazali, że białka błonowe poruszają się w sposób skokowy (ang. hop diffusion). Obrazowanie wideo cząsteczek fluorescencyjnych ujawniło, że obiekty te przez stosunkowo długi czas pozostają uwięzione w niewielkich obszarach (nanodomenach) o liniowym rozmiarze około 120 nm, ograniczonych przez „płotki” tworzone przez cytoszkielet aktynowy. Swobodny ruch Browna zachodzi jedynie wewnątrz takiego przedziału; cząsteczka „przeskakuje” barierę cytoszkieletu (ang. hop-diffusion) do sąsiedniej domeny, gdy uzyska odpowiedni dużą energię kinetyczną.
Superfuzja (czyli proces szybszy od normalnej dyfuzji, ) zachodzi np. podczas przepływu elektronów w półprzewodnikach amorficznych w kserokopiarce.
Wbrew nazwie dyfuzja anomalna występuje dość często.