W XVIII w. wprowadzono wojska regularne i bojarzy przestawali pełnić ciążące na nich obowiązki wojskowe. W związku z tym nakładano na nich powinności feudalne i zaczęto traktować jak chłopów pańszczyźnianych. Nakładanie na mieszkańców dodatkowych obowiązków doprowadziło do rozpoczęcia procesu między nimi a A. K. Czartoryskim, który trwał do pierwszej połowy XIX w.
W 1795 r. nastąpił III rozbiór Polski, w wyniku którego Międzyrzecczyzna dostała się pod zabór austriacki, a w tym Pościsze.
Do 1819 r. mieszkańcy wsi Pościsze mieli obowiązek oddawania proboszczowi międzyrzeckiemu dziesięcinę „co dziesiąty snop”. W 1819 r. mieszkańcy zobowiązali się dostarczać na rzecz parafii rzymskokatolickiej pw. św. Mikołaja w Międzyrzecu 30 korcy i 23/10 garncy zboża.
W 1824 r. Pościsze na własność otrzymał Franciszek Reczyński. W tym roku zakończył się również proces między bojarami pościskimi a dworem. Ponieważ wyrok był niepomyślny dla nich, odmówili pełnienia powinności żądanych przez dwór. Zarząd dóbr sprowadził przeciw nim carskich kozaków.
W 1827 r. w Pościszach znajdowało się 56 domów z 262 mieszkańcami.