W 1864 r. car Aleksander II wydał dekret o uwłaszczeniu włościan w Królestwie Polskim. Na podstawie tego dekretu włościanie Dóbr Międzyrzeckich 15 kwietnia zostali zwolnieni od pracy na rzecz dziedziców; w tym również bojarzy z Pościsz.
W 1873 r. okolice Międzyrzeca, w tym również Pościsze nawiedziła epidemia cholery. We wsi umierało dziennie po kilka osób. Celem ograniczenia rozprzestrzeniania zarazy zakazano przewożenia zamarłych na cmentarz do Międzyrzeca. Również powodem grzebania zwłok na miejscu był fakt, iż we wsi były tylko dwa konie. Dlatego też założono za wsią pod lasem specjalny cmentarz, istniejący do dziś. W czasie epidemii zmarło we wsi ok. 80 osób.
Z 1886 r. pochodzą informacje o 387 mieszkańcach (w tym 377 katolików), z których 145 umie czytać, a 15 pisać. Mieszkają oni w 52 domach i uprawiają 789 morgów ziemi.
12 i 13 sierpnia 1915 w okolicy Pościsz wytworzyła się linia frontowa między wojskami rosyjskimi i austriackimi. Najcięższe walki trwały 14-15 sierpnia, jednak mieszkańcy wsi nie ponieśli poważniejszych strat, gdyż schronili się w lesie za wsią. Po przejściu frontu na wschód nadeszły wojska niemieckie i od tego momentu rozpoczęła się okupacja Międzyrzecczyzny, a w tym Pościsz, aż do 1918 r.