część z nich (m.in. N.G.L. Hammond) przyjmuje wersję Herodota, stwierdzając że bitwę wygrali FokajczycyN.G.L. Hammond, Dzieje Grecji, przekł. A. Świderkówna, Warszawa 1977, s. 162., inni oceniają, że zwycięstwo przypadło Etruskom i KartagińczykomS. Lancel, Carthage: A History, trans. A. Nevill, Oxford–Cambridge 1995, s. 81.S. Moscati, Świat Fenicjan, przekł. M. Gawlikowski, Warszawa 1971, s. 139.Hoffmann W., Karthagos Kampf um die Vorherrschaft im Mittelmeer [w:] Aufstieg und Niedergang der römischen Welt, Teil I, Von den Anfängen Roms bis zum Ausgang der Republik, Bd. I: Politische Geschichte, ed. H. Temporini, Berlin–New York 1972, s. 344–345.. Dylemat ten prawdopodobnie wynika z odmiennych kryteriów zwycięstwa przyjmowanych przez Greków i Kartagińczyków. Według tych pierwszych o sukcesie miało świadczyć utrzymanie pola bitwy, a w opinii drugich istotniejsze mogły być zadane straty. W sytuacji, jeśli w pierwszej fazie bitwy sojusznicy zatopili lub zdobyli większość okrętów Fokajczyków, ale potem zrezygnowali z ataku na pozostałe okręty Greków i wycofali się, to każda ze stron mogła uważać się za zwycięską (sojusznicy, bo zadali większe straty niż ponieśli;