Fokajczycy, bo pozostali na polu bitwy). Przeciwko hipotezie o utrzymaniu pola bitwy przez flotę grecką może wszakże świadczyć relacja Herodota o wzięciu do niewoli fokajskich rozbitków przez Kartagińczyków i EtruskówHerodot, Dzieje, przekł. S. Hammer, Warszawa 2024, I, 167., co sugeruje pospieszny odwrót Greków; choć niewykluczone, że sprzymierzeni powrócili na miejsce starcia już po wycofaniu się z niego przeciwnika. Nie wiadomo, jakie straty poniosła flota kartagińsko-etruska, lecz zważywszy na to, że pozwoliła ona powrócić Fokajczykom do Alalii i nie zaatakowała tego miasta, również mogły być znaczące.
Konsekwencje starcia Herodot podaje, że greccy jeńcy pojmani przez Agyllejczyków (tj. mieszkańców etruskiego Caere) zostali przez nich ukamienowani. Ze względu na poniesione w bitwie straty Fokajczycy nie byli w stanie kontynuować walki przeciwko Kartagińczykom i Etruskom, dla których wystawienie kolejnej floty nie stanowiło problemu. Z tego względu Grecy podjęli decyzję o opuszczeniu Alalii wraz z rodzinami oraz dobytkiem i po krótkim pobycie w Regionie założyli Eleę w południowo-zachodniej Italii. Opuszczoną przez Hellenów Korsykę opanowali EtruskowieH. Adamczyk, Znaczenie bitwy pod Alalią, „Meander” 25.10, 1970, s. 460.. Tym samym ekspansja Fokajczyków w zachodniej części Morza Śródziemnego dobiegła końca.