15 lipca 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został aresztowany i internowany w Beniaminowie.
W maju 1918 roku został zwolniony z obozu internowania i powrócił w rodzinne strony, gdzie zawarł związek małżeński z Pelagią Bujalską h. Ślepowron, z którą miał córkę Marię Helenę (ur. 25 marca 1932).
Wojna polsko-bolszewicka W listopadzie 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego w stopniu majora i wyznaczony na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego 7 pułku ułanów lubelskich stacjonującego w Ciechanowie. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
W lipcu 1920 roku, w okresie nadzwyczajnej mobilizacji wojsk polskich po odwrocie z Ukrainy, dowodzony przez niego szwadron sformował dla nowo utworzonego 201 pułku szwoleżerów szwadron ciężkich karabinów maszynowych. 28 lipca tego roku, 28-letni podówczas major Hanka-Kulesza, został wyznaczony na pierwszego dowódcę nowego pułku i wraz z nim wyruszył na front wojny polsko-bolszewickiej.