Porównanie jest więc odnoszącą się do treści operacją na znaczeniu, mającą charakter przyłączenia jednego elementu do drugiego, przy czym przyłączenie to jest tylko częściowe (partielle) – charakter przyłączenia całkowitego (compléte) ma natomiast asemia.
Wzięte w nieco odmiennym od podstawowego znaczeniu pojęcie porównania pojawia się także w teorii exemplum. Retoryka przeciwstawia sobie bowiem podobieństwo i porównanie, przy czym w ściślejszym ujęciu nie jest to przeciwstawienie podobieństwa i porównania, ale przeciwstawienie sobie dwóch odmian toposów, tj. locus a simili (locus ex similibus, łac. miejsce z podobieństwa) i locus a comparatione (łac. miejsce z porównania). Locus a comparatione to zestawienie tego co mniejsze z tym co większe i na odwrót, zaś locus a simili jest wyprowadzone z równorzędności przedmiotów, którym przypisuje się podobieństwo. Rozróżnienie to opisuje Kwintylian [QuintIst V 10, 87]. Służy ono do wyjaśnienia stosunku metafory do metonimii i synekdochy.
Porównanie jako środek stylistyczny Zestawienie dwóch zjawisk ze względu na pewną wspólną im cechę.