Z kolei podział na anomalie i figury opiera się na tym, że anomalie naruszają pewne reguły gramatyczne których zakres wyznacza pierwszy podział, figury zaś reguły te wzmacniają. Ostatecznie więc porównanie opiera się na wzmocnieniu pewnych reguł znaczeniowych – czyli na wzmocnieniu znaczenia wspólnego dla obu członów porównania. Jak zauważa Jerzy Ziomek, prócz wzmocnienia reguły znaczeniowej następuje tu jednak zarazem pewne jej osłabienie. O ile – kierując się tym, że podział anomalii i figur opiera się u Todorova na kategoriach gramatycznych – uznać jego anomalie i figury za odpowiedniki tropów i figur, odchodzi on od klasycznej wizji porównania jako tropu.
O wiele bardziej skomplikowana jest taksonomia tzw. retoryków z Liège zwanych też „grupą μ”. W Rhétorique génénale par le Groupe μ (Paris 1970) przedstawili oni projekt jednolitego, wspólnego ujęcia wszystkich kategorii retoryki i poetyki w odniesieniu do operacji gramatycznych – zerwali więc z pojęciem tropu i figury, wszystkie te operacje grupując w jedną kategorię metaboli. Wszelkie metabole dzielą się na metaplazmy (operacje morfologiczne i fonetyczne), metataksy (operacje syntaktyczne), metasememy (operacje semantyczne) i metalogizmy (operacje logiczne).