żadnej metafory nie da się wyprowadzić z porównania typu „X jest większy niż Y”.
W klasycznym podziale amplificatio – uwypuklenia, uczynienia wyraźnym i dobitnym – comparatio występuje obok incrementum (powiększenia, stopniowania, powtórzenia), ratiocinatio (wniosku, domysłu, uwypuklenia jako przymuszenia słuchacza do domyślnej aktywności) i congeries (dosł. „stos”, uwypuklenia przez nagromadzenie wyrażeń synonimicznych). Comparatio ma w tym podziale znaczenie węższe od podstawowego – jest to porównanie jako zestawienie pozwalające uwypuklić wyższość i ważność własnej tezy, zbliżone przez to do argumentum a minore ad maius.
Tzvetan Todorov dzieli figury retoryczne na anomalie i figury właściweTzvetan Todorov, Tropy i figury, przeł. W. Krzemień, „Pamiętnik Literacki” 1977, z. 2, s. 285.. Tak anomalie, jak i figury właściwe dzieli z kolei na cztery kategorie: anomalie/figury dźwięku-znaczenia, składni, semantyki i znaku-przedmiotu odniesienia. Porównanie uznaje za figurę semantyki, razem z retroakcją, gradacją, antytezą i expolitio. Podział anomalii i figur opiera się na kategoriach gramatycznych – porównanie jako anomalia semantyczna nie opiera się więc na relacji dźwięku do sensu, na składni ani na relacji znaku do przedmiotu odniesienia, ale na znaczeniu.