W środku jaskinia jest sucha, natomiast w części przyotworowej wilgotna z powodu wody ściekającej ze stropu. Część tylna jaskini znów jest wilgotna, ze stropu i ściany skapuje tutaj woda. Jest oświetlona niemal do najdalszych zakamarków. Ściany i strop wokół otworu porastają mchy. Przewiew występuje tylko w pobliżu otworu. Z nacieków występują tylko drobne grzybki naciekowe. Ze zwierząt w jaskini obserwowano muchówki, motyla szczerbówka ksieni i ptasie gniazdo.
Badania naukowe W latach 1986–1992 w jaskini i jej otoczeniu prowadzone były badania interdyscyplinarne: J.M. Waga prowadził badania genetyczno-morfologiczne, E. Foltyn prowadził badania archeologiczne. Namulisko jaskini ma miąższość około 0,8 m i składa się z dwóch warstw autochtonicznej gliny żwirowatej i piaszczystej. Z domieszka kamieni i większych płyt zlepieńców. W trakcie badań archeologicznych znaleziono w nim resztki dużego ogniska oraz fragmenty ceramiki datowanej na późne średniowiecze (I połowa XVII wieku), krąg zająca, i muszle ślimaków, w tym Arianta arbustorum.