W 1510 wieś została opisana w rejestrze podatkowym. Gradowice należały wtedy do biskupstwa poznańskiego i leżały w kluczu dóbr Wielichowo. Miejscowość liczyła 18 łanów osiadłych i 6 łanów opuszczonych uprawianych przez kmieci gradowickich na wezwanie zarządcy dworu. We wsi było 5 sołtysów, którzy uprawiali ziemię. Pierwszy miał 1 i 1/4 łana, drugi 2 łany, trzeci 2 łany, czwarty 1/4 łana, a piąty 3/4 łana. Koło wsi stał młyn zwany Mokrzki. W 1564 w Gradowicach było 23,5 łana z czego 6 sołeckich, 11 osiadłych, 6,5 opuszczonych, które były uprawiane w zamian za czynsz. Z każdego łanu chłopi płacili co roku 1 grzywnę, 3 grosze i 6 denarów, a także w naturze dwie ćwiertnie owsa, dwa koguty i 12 jaj. Sześciu sołtysów płaciło razem dwa floreny oraz pełnili służbę, a także dawali 8 ćwiertni owsa w ramach opłaty zwanej wiecne. Trzech zagrodników płaciło po 6 groszy oraz dwa koguty. Z dwóch ogrodów opuszczonych płacono 4,5 grosza oraz 3 koguty. Z kolejnego ogrodu położonego przed wsią płacono 3 grosze. Odnotowano także jednego kmiecia, który szynkował piwo i płacił co roku opłatę zwaną stawne oraz jedną beczkę piwa. Za łąką leżącą za strumieniem Mokrzc płacono czynsz w wysokości 12 groszy. Folwark miał jeden łan. W granicach wsi stał młyn wodny o jednym kole zwany od strumienia Mokrzec Mokrzskim Młynem.