Splądrowania przyniosła także wojna siedmioletnia. Dopiero zawarty pokój przyniósł stabilizację wieś zaczęła się rozwijać, ale wkrótce rozwój został zahamowany przez wojny napoleońskie, a z nimi kolejne przemarsze wojsk i rabunki. Wieś do 1810 roku, czasu sekularyzacji dóbr kościelnych i zakonnych przez rząd pruski stanowiła posiadłość kościelną należącą wraz z niewielkim majątkiem ziemskim do biskupów wrocławskich. We wsi zamieszkiwała wówczas niewielka liczba zagrodników zatrudnionych na dobrach kościelnych. Następnie wieś znalazła się w obrębie domeny królewskiej. Niezależnie od domeny we wsi istniało wolne sołectwo, o którym po raz ostatni wzmiankowano w 1845 roku. W oparciu o wolne sołectwo wykształciła się we wsi własność gminna. Rozkwit i rozbudowa wsi nastąpiła po 1810 roku. W 1842 roku przy kościele obok istniejącej szkoły katolickiej wzniesiono nowy budynek szkolny. Parafia obsługiwała okoliczne wsie: Kębłów, Gawrony i Wysokie. Dynamiczny rozwój wsi przypada na 2. połowę XIX wieku (po 1856 roku), kiedy rozpoczęto budowę szlaku kolejowego oraz budowę po zachodniej stronie wsi węzłowej stacji kolejowej, wraz z infrastrukturą i urządzeniami kolejowymi. Pierwszego października 1871 oddano do użytku linię kolejową: Legnica-Czerwieńsk.