Historia Pierwsze ślady bytności człowieka na obszarze Gwizdanowa pochodzą z przełomu końca epoki brązu a początku epoki żelaza. Na terenie wsi istniała osada o wpływach kultury łużyckiej, o czym świadczy cmentarzysko ciałopalne, jakie znaleziono w 1889 roku, podczas wierceń badawczych pod budową linii kolejowej, na południe od wsi, w lesie. Pierwsza udokumentowana wzmianka o wsi pojawia się w dokumencie biskupa wrocławskiego Tomasza, wystawionym w 1289 roku, w którym wymieniany jest Wenzenslaus, proboszcz parafii w Gwizdanowie. Rozwój wsi, był przeplatany niepomyślnymi wydarzeniami, oraz klęskami. Kroniki odnotowują, o najeździe husytów w 1431 roku i związane z nim niezwykłe okrucieństwo. W późniejszych latach wieś kilkakrotnie nawiedzały pożary, które strawiły część zabudowy. W 1474 roku wieś została spustoszone przez Polaków. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) wieś oraz okoliczne miejscowości kilkanaście razy plądrowane były przez wojska szwedzkie oraz zdziesiątkowane przez zarazę. W 1642 roku wojna doprowadziła do masowej ucieczki miejscowej ludności do Polski. Kiedy po latach mieszkańcy wrócili, zastali wieś częściowo zniszczoną, ocalało jedynie kilkanaście zabudowań i częściowo zniszczony kościół. Po przystąpieniu do odbudowy, na wieś spadła kolejna klęska, tym razem epidemia zarazy.