serbo-chorwackie Radogost, staropolskie Radogost, Radgost, Radogosta, Radosta, starosłoweńskie Radegost, prawdopodobnie poświadczone już w VI wieku w greckim źródle wspominającym wodza słowiańskiego plemienia o imieniu Ardagast (stgr. Αρδάγαστος; forma przed prawdopodobną przestawką). Imię to, rozszerzone o przyrostek dzierżawczy (), tworzyło wiele toponimów na terenie całej słowiańszczyzny, por. polskie miejscowości Radogoszcz, czeska góra Radhošť, serbochorwacki toponim Radogošta, rosyjski i rosyjskie hydronimy i i inne, a także gród Radogoszcz będący centrum politycznym połabskiego plemienia Redarów.
Thietmar w swojej Kronice (spisanej ok. 1018 r.) podaje, że bogiem, który był najbardziej czczony w połabskiej Radogoszczy, był Swarożyc (interpretowany jako bóg słoneczny). Ten sam gród, wymieniany jednak już pod nazwą Retra (łac. Rethre), opisywany jest też ok. 50 lat później przez Adama z Bremy, który za boga naczelnego tego grodu uznaje Redigasta. W związku z tym powszechnie uważa się, że Radogost to inne imię połabskiego Swarożyca albo że Radogost to lokalny przydomek Swarożyca. W literaturze często wymieniany jest jako Rad(o)gost-Swarożyc, lub Swarożyc/Radogost.