z tych najpierwszy jest Radogost. Podobizna jego ze złota, łoże z purpury przygotowane. – Adam z Bremy, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum
Za Adamem o Radogoście wspomina także Helmold w Kronice Słowian, który pisze o składaniu mu corocznych ofiar i korzystaniu z wyroczni związanej z jego świątynią, nazywa go też „bogiem Obodrytów”. Wymieniają go także Annales Augustani, mówiące o zniszczeniu Retry w 1068 r. przez biskupa Halberstadtu Burcharda II, który zabrał tamtejszego „konia czczonego jak boga”, na którym wrócił do Saksonii. Ostatnim źródłem wzmiankującym Radogosta jest Pasja świętych męczenników spoczywających w Ebstorfie.
Etymologia i interpretacje W łacińskich źródłach imię to zapisywane jest jako , , , , natomiast w literaturze naukowej dominuje zapis Radogost lub Radgost.
W pierwszej części imienia znajduje się staropołabski kontynuant prasłowiańskiego przymiotnika ‘zadowolony’ (por. polskie rad) o niepewnej dalszej etymologii, a w drugiej kontynuant prasł. rzeczownika ‘gość’ (por. polskie gość), z praindoeuropejskiego (por. gockie ‘gość’, łacińskie hostis ‘obcy’). Nazwa ta ostatecznie wywodzi się z prasł. imienia , por.