Średniowiecze Osadnictwo Pierwszymi ludźmi, którzy przebywali na Islandii byli irlandzcy mnisi, którzy przybywali tam w łodziach ze skóry, tzw. curachs, tam najprawdopodobniej w VIII w. Nie istnieją jednak żadne archeologiczne dowody irlandzkiego osadnictwa. Dysponujemy jedynie wzmiankami ze starych ksiąg, mówiącymi o obecności irlandzkich anachoretów na wyspie. Zwłaszcza irlandzki autor Dicuil, piszący około 825 r., miał relacjonować, że pewni księża mówili mu 30 lat temu o niezamieszkałym Thule, gdzie o północy w ciągu lata miało być na tyle widno, że można było robić, co się chce, nawet „usuwać wszy z koszuli”. Przypuszcza się, że mnisi opuścili Islandię po przybyciu na nią nordyckich osadników dobrowolnie albo zostali z niej przepędzeni siłą, nie mając żadnego wpływu na późniejszych jej mieszkańców. Jak podaje tu Landnámabók (Księga o Zasiedleniu), zaraz po tym, gdy zobaczyli na horyzoncie dzioby łodzi wikingów, papar (l. poj. papi), jak ich nazywano, mieli zacząć uciekać w popłochu, zostawiając po sobie książki, dzwonki, pastorały i mnóstwo innych jeszcze przedmiotów. Nordycy osadnicy z Norwegii i Wysp Brytyjskich, zwłaszcza Szkocji i Irlandii, oraz Orkadów, Szetlandów i Hebrydów, stopniowo skolonizowali wyspę w latach 870–930.