Islandia była przez to ostatnim zasiedlonym krajem europejskim.
thumb|Model łodzi wikingów Głównym źródłem informacji na temat zasiedlania Islandii jest Landnámabók (Księga Osadnictwa), napisana w XII w., która daje nam szczegółowy opis pierwszych osadników. Zgodnie z tą księgą skandynawscy żeglarze odkryli wyspę przez przypadek. Wkrótce potem odbyto jeszcze kilka wypraw badawczych, po czym rozpoczęła się kolonizacja. Ingólfur Arnarson jest uznawany za pierwszego osadnika. Był on wodzem z Norwegii, który przybył na Islandię wraz z rodziną i podwładnymi w 874 r. Swoją farmę zbudował w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Reykjavík. W ciągu następnych 60 lat wikingowie ze Skandynawii, a także z normańskich kolonii na Wyspach Brytyjskich – Irlandii i Szkocji, osiedlili się w Islandii. Wśród pierwszych mieszkańców znaleźli się również – jako niewolnicy – Celtowie i Piktowie.
Od 870 r. do około 930 r. cała Islandia, gdzie było to możliwe, została zasiedlona - co znalazło swoje potwierdzenie również w badaniach archeologicznych. Po tym okresie, zwanym landnám (po polsku „branie lądu”), masowy napływ emigrantów do Islandii został już powstrzymany. Jej populacja liczyła w 930 r.