Islandia na drodze kompromisu przyjęła chrześcijaństwo. Na początku XI w. – po odkryciu Grenlandii (ok. 984–986 r.) – Islandczycy jako pierwsi Europejczycy odkryli i próbowali skolonizować Amerykę. W 1262-1264 państwo islandzkie, na mocy tzw. Przymierza Gizzura i składanych przysięg wierności norweskiemu monarsze, znalazło się pod zwierzchnictwem Norwegii, następnie na skutek zawarcia unii personalnej między Norwegią a Danią w 1380 r., w 1397 – Danii, po czym w związku z tym, że Dania została monarchią absolutną, zostało do niej włączone 28 lipca 1662. W 1918–1944 na mocy Aktu o Unii z dnia 30 listopada 1918 r. stało się z dniem 1 grudnia 1918 r. odrębnym państwem: wolnym i suwerennym, pozostającym jednak z Danią w unii personalnej. W lutym–marcu 1944 r. parlament islandzki jednomyślnie postanowił o powołaniu oderwanej od Danii islandzkiej Republiki.

Jako sygnatariusz GATT Islandia w 1971 r. przystąpiła do EFTA, a w 1994 r. stała się członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego.