W filmie ukazany jest także motyw ikiryō, na przykład, gdy astralne dłonie Tetsuzo odlatują lub kiedy badają plotki o słynnej oiran z dzielnicy Yoshiwara, której astralna głowa próbuje opuścić ciało w nocy. Pojawia się również temat Szkoły Czystej Krainy Amitabhy. Żona jednego z mecenasów zaczyna tracić zmysły przez obraz jigoku (buddyjskiego piekła) namalowany przez O-Ei. Tetsuzo zauważa, że jego córka „nie dokończyła” malowidła i uzupełnia je postacią Ksitigarbhy, co przynosi kobiecie spokój. Budda pojawia się ponownie wraz z dwoma Bodhisattwami w sekwencji snu.
Film eksploruje również relacje między Tetsuzo, O-Ei i jej przyrodnią siostrą O-Nao, pochodzącą z pierwszego małżeństwa jej ojca. O-Nao jest niewidoma od urodzenia i chorowita, jednak Tetsuzo, który boi się śmierci i chorób oraz nienawidzi ludzi chorych, nigdy jej nie odwiedza. O-Ei opiekuje się siostrą, zabierając ją na most Ryōgoku, gdzie opisuje jej krajobrazy oraz pozwala dotykać, słuchać i odczuwać otaczający świat. Kiedy O-Nao zapada na ciężką chorobę, O-Ei przekonuje ojca, by w końcu ją odwiedził. Tetsuzo nawet maluje obraz bóstwa opiekuńczego, jednak dziewczynka nie wraca do zdrowia i umiera. Po śmierci siostry w pracowni pojawia się silny podmuch wiatru.