Związki z muzyką dawnych epok manifestowały się zarówno w warstwie tytulatury (symfonie, sonaty, suity), jak i w stosowaniu stylizacji oraz pastiszu. Redukcja aparatu wykonawczego: W opozycji do wielkich orkiestr wielkoobsadowych przełomu wieków oraz barwności impresjonizmu, neoklasycyzm preferował mniejsze, często kameralne składy wykonawcze o powściągliwej i suchej kolorystyce (często z dominacją instrumentów dętych). Harmonika: Język dźwiękowy pozostawał w sferze rozszerzonej tonalności dur-moll, która jednak była stale redefiniowana poprzez ostre dysonanse, sekwencje akordów polifonicznych oraz przesunięcia tonalne.
Geneza i rozwój geograficzny Prekursorów neoklasycznego podejścia do formy można odnaleźć już w XIX wieku w niektórych utworach Franza Liszta oraz innych kompozytorów, którzy celowo modelowali swoje dzieła na wzorach muzyki dawnej.