Strategia ta opierała się na implementacji nowoczesnych środków harmonicznych (np. politonalności, polimetryki) i motorycznej rytmiki w ramy dawnych form architektonicznych (takich jak sonata, koncert grosso czy fuga), co nierzadko owocowało efektem obcości, ironii lub groteski.
Podstawowe założenia estetyczne i techniczne Autonomia dzieła: Sztuka traktowana była jako fenomen autonomiczny i czysto estetyczny. W konsekwencji odrzucano muzykę programową (w opozycji do romantyzmu) oraz postulowano, że zadaniem muzyki nie jest komentowanie rzeczywistości (w opozycji do ekspresjonizmu) ani bezpośrednie stymulowanie afektów. Unikano patosu, egzaltacji i nastrojów ekstatycznych. Prymat rzemiosła: O wartości dzieła decydowała doskonałość warsztatu kompozytorskiego, co stanowiło m.in. reakcję na intuicjonizm oraz antyracjonalne postulaty dadaizmu. Klarowność faktury: Dążono do przejrzystości i zwartości formy, regularnie nawiązując do barokowych technik kontrapunktycznych (fuga) oraz klasycznej formy sonatowej.