Mimo międzynarodowego zasięgu, neoklasycyzm w swojej dojrzałej formie wyewoluował z dwóch głównych centrów regionalnych w Europie: Nurt francuski: Ukształtowany pod częściowym wpływem antyromantycznej estetyki Erika Satie, a w pełni rozwinięty w twórczości Igora Strawińskiego. Za symboliczną datę narodzin neoklasycyzmu przyjmuje się premierę baletu Pulcinella Strawińskiego (1920), w którym kompozytor przetworzył muzykę przypisywaną Giovanniemu Battiscie Pergolesiemu. Do nurtu tego zalicza się także francuską Grupę Sześciu (Les Six). Nurt niemiecki: Rozwijający się równolegle, w dużej mierze w oparciu o teoretyczne koncepcje Ferruccio Busoniego. Nurt ten silnie rezonował z prądem Nowej Rzeczowości (Neue Sachlichkeit) w niemieckich sztukach plastycznych i był reprezentowany przede wszystkim przez Paula Hindemitha, który rozwijał koncepcję muzyki użytkowej (Gebrauchsmusik) oraz neobarokowej polifonii.