Pod koniec lat 50. zatrudniła Jo King jako swoją menedżerkę i, z pomocą ojca, wyjechała do Nowego Jorku, by rozwinąć karierę muzyczną. Tam nagrała jazzowe dema podczas sesji nagraniowej z Majorem Holleyem, a nagraniami zainteresowała Johna Hammonda z wytwórni CBS, który wkrótce podpisał z nią kontrakt płytowy. Od sierpnia 1960 przez kolejne pół roku nagrała materiał na swój debiutancki album studyjny pt. Aretha, który wydała w lutym 1961 i za który zebrała entuzjastyczne recenzje, choć płyta nie osiągnęła sukcesu komercyjnego. Album promowała singlami: „Love Is the Only Thing”, „Today I Sing the Blues”, „Won’t Be Long” i „Right Now”, przy czym drugi i trzeci dotarł do Top10 listy Hot R&B/Hip-Hop Songs. Również w lutym 1961, jeszcze przed premierą albumu, zagrała koncert promocyjny w Village Vanguard w Greenwich Village. Po nawiązaniu w 1961 współpracy menedżerskiej z Tedem White’em zagrała krótką trasę koncertową z Jackiem Wilsonem i Samem Cooke’em. Została także okrzyknięta najlepszą nową wokalistką w międzynarodowym głosowaniu krytyków jazzowych, a jej felieton pt. „Od gospel do jazzu – to nie brak szacunku dla Boga” został opublikowany w czasopiśmie „Down Beat”. 30 października 1961 zadebiutowała w telewizji, śpiewając utwór „Rock-A-Bye Your Baby with a Dixie Melody” w programie American Bandstand.