Strajki przed epoką przemysłową Pierwszy historycznie potwierdzony przypadek strajku miał miejsce w starożytnym Egipcie ok. 1159 p.n.e., gdy rzemieślnicy pracujący w królewskiej nekropolii w Deir el-Medina przerwali pracę w proteście przeciwko zaległościom w wypłatach wynagrodzenia przez rząd Ramzesa III. Strajk zakończył się po podniesieniu płac.
W Talmudzie zapisano pierwszy żydowski przypadek idei strajku: piekarze przygotowujący chleby pokładne na ołtarz odmówili pracy.
W starożytnym Rzymie odpowiednikiem strajku była secessio plebis – forma nieformalnego nacisku politycznego stosowaną przez rzymską ludność plebejską w okresie od V do III wieku p.n.e., zbliżoną w charakterze do strajku generalnego. W ramach secesji plebejusze masowo opuszczali miasto, dokonując swoistej emigracji protestacyjnej, pozostawiając patrycjuszy – przedstawicieli arystokracji – bez siły roboczej i zaplecza gospodarczego. W praktyce skutkowało to zamknięciem warsztatów rzemieślniczych i sklepów oraz niemal całkowitym wstrzymaniem życia handlowego. Strategia ta była wyjątkowo skuteczna w toku tzw. konfliktu stanów, ponieważ plebejusze stanowili zdecydowaną większość ludności Rzymu i odpowiadali za produkcję większości dóbr i żywności. Patrycjusze, z kolei, należeli do niewielkiej elity społecznej – odpowiednika późniejszej szlachty ziemskiej.