Źródła historyczne różnią się w ocenie liczby przeprowadzonych secesji; M. Cary i H. H. Scullard podają, że miało ich miejsce pięć, w latach 494–287 p.n.e.
Strajki w epoce i po rewolucji przemysłowej mały|Strajk we Francji na rzecz 8-godzinnego dnia pracy (Paryż, 1906) Strajki zaczęły odgrywać znaczącą rolę polityczną dopiero wraz z rewolucją przemysłową. Po raz pierwszy w historii duża część ludności stała się klasą pracującą, mieszkającą w miastach i sprzedającą swoją pracę za wynagrodzenie. W latach 30. XIX wieku, w szczytowym okresie ruchu czartystów w Wielkiej Brytanii, pojawiła się wyraźna świadomość klasowa. W 1838 Londyńskie Towarzystwo Statystyczne przygotowało pierwszy pisemny kwestionariusz w celu zebrania danych o strajkach.
W 1842 postulaty dotyczące lepszych warunków pracy i płacy doprowadziły do pierwszego nowoczesnego strajku generalnego. Po odrzuceniu drugiej petycji czartystów przez parlament, strajki rozpoczęły się w kopalniach Staffordshire i szybko rozprzestrzeniły się na fabryki, przędzalnie bawełny oraz kopalnie w całej Wielkiej Brytanii – od Dundee po Walię i Kornwalię. Strajk, choć nie był spontaniczny, miał podłoże polityczne i cel strategiczny – wywarcie presji na rząd. W kulminacyjnym momencie aż 500 tys. pracowników przerwało pracę.