Wtedy już Międzynarodowy Czerwony Krzyż szacował, że setki, może tysiące ludzi zostało zgładzonych. Trzydziestego kwietnia Rada Bezpieczeństwa zdecydowała się na wydanie rezolucji potępiającej akty zbrodni. Celowo jednak nie określiła tych działań mianem „ludobójstwo”, gdyż implikowało by to prawne zobowiązanie do działania w celu schwytania i ukarania sprawców zbrodni. Równocześnie miał miejsce masowy exodus ludności z plemienia Hutu, którzy w obawie przez RPF przekraczali granice sąsiednich państw, głównie Tanzanii. 17 maja Rada Bezpieczeństwa zdecydowała o wysłaniu 5500 żołnierzy ONZ do Rwandy tzw. UNAMIR II. W rezolucji nie stwierdza jednak jednoznacznie, że masakra ludności Tutsi to ludobójstwo, podkreśla, że może to być ludobójstwo. Kiedy kłócono się, kto poniesie koszty akcji wysłania żołnierzy ONZ, Międzynarodowy Czerwony Krzyż podał informację, że liczba zabitych przekroczyła 500 tys.