Akcję religijną lub legendarną umieszczał często w środowisku współczesnej mu Wenecji, dzięki czemu jego obrazy stanowią ważne świadectwo kultury materialnej miasta około 1500 roku.
W kompozycjach wykorzystywał perspektywę linearną, rozbudowane kulisy architektoniczne i głębokie widoki pejzażowe. Jego paleta opierała się na jasnych, nasyconych czerwieniach, bielach, błękitach i złocistych brązach. Światło służyło mu przede wszystkim do porządkowania przestrzeni i uwydatniania szczegółów, a nie do budowania gwałtownych kontrastów dramatycznych.
Carpaccio należał do pierwszych weneckich malarzy, którzy na dużą skalę wykorzystywali płótno jako podłoże monumentalnych obrazów narracyjnych. Rozwiązanie to było lepiej dostosowane od malarstwa ściennego do wilgotnego klimatu Wenecji i umożliwiało wykonywanie rozległych dekoracji w warsztacie, a następnie ich montowanie w siedzibach bractw.
W późnych dziełach widoczne są próby przystosowania stylu do przemian zachodzących w malarstwie weneckim początku XVI wieku. Kompozycje stawały się bardziej zwarte, a postacie większe w stosunku do przestrzeni.