Przed 2007 rokiem, na etapie składania wniosków o nadanie statusu nazw chronionych w rozumieniu prawodawstwa Unii Europejskiej doszło do sporu pomiędzy Słowacją a Polską odnośnie do wspólnego oznaczenia wędzonych serów owczych. Ostatecznie różnice w procesie produkcji doprowadziły do zgłoszenia dwóch oddzielnych wniosków – dotyczących polskiego oscypka oraz słowackiego oštiepka. Ten ostatni pod nazwą slovenský oštiepok (polszczone w unijnym tłumaczeniu do „oscypek słowacki”) 25 września 2008 roku został zarejestrowany jako chronione oznaczenie geograficzne. Wyznaczony obszar, na którym oštiepok może być wytwarzany, to cała górzysta cześć Słowacji (poza Niziną Naddunajską), która stanowi ok. 80% terytorium kraju – od Białych Karpat na zachodzie po Wyhorlat na wschodzie.
Zgodnie z polsko-słowackimi ustaleniami z 2005 roku różnice pomiędzy oboma serami przejawiają się przede wszystkim w sposobie ich przygotowania (oscypek jest wytwarzany wyłącznie metodą pasterską, oštiepok także przemysłową, a w konsekwencji wędzenie oscypka odbywa się jedynie w bacówkach, podczas gdy oštiepok może być wędzony także poza miejscem przygotowania). Ponadto ser polski musi być produkowany z co najmniej 60% z mleka owczego, podczas gdy standardowo jego słowacki odpowiednik bywa przygotowywany w 80% z mleka krowiego.