Kolejny raz zerwanie sejmu nastąpiło dopiero w 1669 w Krakowie w czasie obrad sejmu koronacyjnego, którego marszałkiem był Andrzej Krzycki, na tydzień przed ich końcem. Dokonał go poseł wołyński Jan Aleksander Olizar. W 1670 r. sejm zwyczajny w Warszawie zerwał Benedykt Zabokrzycki; w 1672 sejm zerwał Kazimierz Grudziński. W 1688 roku zerwano sejm jeszcze przed obraniem marszałka, czyli przed formalnym ukonstytuowaniem się sejmu.
Veto mogło być pisemne lub ustne, jednak musiało być złożone osobiście przez posła w izbie sejmowej lub w jakimkolwiek grodzie, wtedy sekretarz sejmowy odczytywał je w izbie. Veto musiało być złożone w trakcie obrad i nie wymagało uzasadnienia.
Statystyka Ogółem w XVII–XVIII wieku sejm zerwano 73 razyPaweł Jasienica, Polska anarchia, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1988. .. Podział posłów zrywających sejm ze względu na pochodzenie wygląda następująco: 28 posłów z ziem litewskich, 24 posłów z ziem Rusi, 12 posłów z ziem Wielkopolski i Mazowsza, 9 posłów z Małopolski. Trzy razy zerwał sejm reprezentant sejmiku wileńskiego, cztery razy upickiego.