Tadeusza Kościuszki Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 220..
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 11 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 29 listopada mianowano go dowódcą I Brygady Piechoty z zachowaniem stanowiska inspektora szkół wojskowychDziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 7 grudnia 1918 roku, poz. 176.. Uczestniczył w walkach z Ukraińcami o oswobodzenie miasta Przemyśl, a 7 stycznia 1919 objął dowództwo Grupy Operacyjnej „Bełz” i m.in. do marca tego roku brał udział walkach w obronie Lwowa i Bełza. Następnie od 1 kwietnia 1919 był dowódcą Grupy operacyjnej „Bug” i toczył boje pod Rawą Ruską i Kryłowem. Podczas wojny z bolszewikami, 1 maja został dowódcą piechoty dywizyjnej 3 Dywizją Piechoty Legionów. W tym czasie brał udział m.in. w walkach pod Chyrowem, Samborem, Borysławiem i nad Zbruczem. 21 lipca wyznaczono go na dowódcę 3 Dywizją Piechoty Legionów i walczył m.in. nad Dźwiną i Berezyną. Po 1 kwietnia 1920 jako generał podporucznik m.in. brał udział w wypadzie na 1 Armią Konną Siemiona Budionnego.