Po demobilizacji i przejściu wojska na stopę pokojową wyznaczony został na zastępcę dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. 3 maja 1922 został zatwierdzony w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. 7 listopada 1922 został zastępcą Inspektora Armii Nr I w Wilnie, którym był generał dywizji Edward Śmigły-RydzDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 47 z 25 listopada 1922 roku, s. 851.. Od 22 maja 1923 do 30 czerwca brał udział w ćwiczeniach szkół wojskowych we Francji, a następnie tam też, do marca 1924 przebywał na stażu. 12 marca 1924 został mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w GrodnieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 28 z 22 marca 1924 roku, s. 138., którym dowodził do lipca 1926.
31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego, awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 3. lokatą w korpusie generałówDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 165..