Był pięciokrotnie ranny.
1 sierpnia 1906 podjął studia w Charkowskim Instytucie Technologicznym, który ukończył z odznaczeniem 1 marca 1911, a 21 grudnia następnego roku „został uznany za godnego tytułu inżyniera-technologa”. 1 sierpnia 1911 do 1 sierpnia 1914 bez przerwy służył na stanowisku inżyniera w „Ogólnej Kompanii Elektrycznej” w Charkowie, a potem w fabryce „Huta Milowice” pod Sosnowcem, jako szef oddziału tej fabryki. Ponadto działał w Skautingu, w Polskiej Partii Socjalistycznej i Związku Walki Czynnej na Ukrainie.
Podczas I wojny światowej, aby uniknąć wcielenia do armii rosyjskiej przedostał się do Krakowa. 2 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył jako dowódca batalionu uzupełnień w 1 pułku piechoty w składzie I Brygady, a następnie dowódca 5 pułku piechoty. Odznaczył się m.in. w boju pod Raśną 21–24 sierpnia 1915. Od listopada 1916 do lipca 1917 był szefem sztabu Komendy Legionów. Po kryzysie przysięgowym, w Polskiej Sile Zbrojnej inspektor wyszkolenia, pułkownik. Później został szefem sztabu Polskiego Korpusu Posiłkowego. Na początku 1918 został mianowany z ramienia Tymczasowej Rady Stanu komendantem Szkoły Podchorążych (niem. Offizieren Aspiranten Schule) powołanej przez władze niemieckie w Ostrowie Łomżyńskim. Był pracownikiem Komisji Przygotowującej Ustawę i Program Szkoły Rycerskiej im.