Hetmanowi podlegały wszystkie rodzaje wojsk lądowych, wyłączona spod jego dowództwa była tylko flota. Hetman dowodził: artylerią i wojskami inżynieryjnymi (za pośrednictwem generała artylerii) kawalerią piechotą
Jeśli z określonych powodów hetman nie był w stanie sprawować swej funkcji (np. wskutek dostania się do niewoli), na czas jego nieobecności funkcje hetmańskie sprawował regimentarz, czasowo posiadający analogiczne uprawnienia.
Od 1579 tytuł hetmana stał się dożywotnimPolskie tradycje wojskowe, dz. cyt., s. 187..
Począwszy od połowy XVIII wieku nastąpił kryzys instytucji hetmana. Słabość armii Rzeczypospolitej i brak zaangażowania w sprawy międzynarodowe spowodował brak zapotrzebowania na wybitne osobistości. Z drugiej strony prestiżowe i wpływowe stanowisko stało się przedmiotem tarć i konfliktów pomiędzy rywalizującymi ze sobą rodami magnackimi.
Władza hetmanów została uszczuplona po powołaniu Departamentu Wojskowego Rady Nieustającej w 1776 roku. Hetman wielki wprawdzie ustanowiony został jego przewodniczącym, wykonawczo musiał być jednak podporządkowany decyzjom Rady.
Hetmani koronni i litewscy Hetmani wielcy koronni Hetmani wielcy litewscy Hetmani polni koronni Hetmani polni litewscy
Hetmani na Ukrainie thumb|Kozacki hetman Petro Sahajdaczny (mal. Hawryło Wasko, ok. poł.