Dalsza ewolucja instrumentarium, zwłaszcza w ramach urban bluesa i chicago bluesa, doprowadziła do powstania kilkuosobowych zespołów wykorzystujących elektryczne nagłośnienie.
W swojej pierwotnej postaci blues wykształcił się pod koniec XIX wieku z przekształcenia różnych form muzyki ludowej i użytkowej, m.in. work songs, field hollers (zawołań pracowników plantacji), river chants (pieśni wykonywanych przez załogi statków rzecznych), street cries (okrzyków ulicznych sprzedawców), moaners (lamentacyjnych śpiewów wędrownych żebraków), śpiewanych kazań (song sermons), a także spirituals i ballad przywiezionych przez europejskich osadników, głównie z Anglii, Irlandii i Szkocji. Charakterystyczną cechą strukturalną bluesa jest zasada call and response.
Blues, zarówno w wymiarze muzycznym — jako jedna z podstawowych form wyjściowych dla jazzu — jak i pozamuzycznym, stał się zjawiskiem o szerokim oddziaływaniu kulturowym, wpływającym na rozwój współczesnej estetyki i obyczajowości.