Warstwa słowna, często o charakterze autobiograficznym, jest silnie nacechowana emocjonalnie i pozostaje silnie związana z treściami wynikającymi z doświadczeń egzystencjalnych, często o charakterze bolesnym. Wśród typowych motywów pojawiają się nieodwzajemniona miłość, samotność, katastrofy naturalne, choroby, głód, doświadczenie więzienia oraz konflikt z innymi ludźmi. Wykonawca przekazuje te treści najczęściej w pierwszej lub drugiej osobie, unikając narracji trzecioosobowej.
Charakterystyczna dla bluesa technika wokalna obejmuje szeroki repertuar środków ekspresyjnych, takich jak chropowata, gardłowa emisja dźwięku, celowo nieczysta artykulacja, wykorzystanie falsetu oraz melizmatów wzbogacających linię melodyczną, a także specyficzne operowanie intonacją, wibratem i barwą głosu. We wczesnym okresie rytm akcentowano przy użyciu prostych przedmiotów codziennego użytku (m.in. kości, kubków, dzbanków, beczek, drumli) oraz klaskania, natomiast z czasem zaczęto wprowadzać instrumenty melodyczne, takie jak skrzypce, akordeon, banjo, a następnie gitarę i harmonijkę ustną, które prowadziły swoisty dialog z głosem wokalisty, rozwijając zasadę call and response.