Osobniki erytrystyczne początkowo opisywano jako osobny gatunek, B. neoxenus (Cory’s Bittern). Bąki małe należące do odmiany rdzawej odnotowywano w populacjach podgatunków B. e. exilis i B. e. erythromelas. Od czasu jego opisania w 1886 do tego nieistniejącego gatunku przypisywano jednak nie tylko erytrystyczne osobniki, ale i wszelkie inne okazy nietypowego upierzenia, często przy błędnym pojmowaniu znaczenia terminu „odmiana”. Postulowano nawet doszukiwanie się „odmian” w niszczejącym z czasem upierzeniu spreparowanych okazów. Niektórzy autorzy sugerowali, że ponieważ nie ma form pośrednich między tym nietypowym i typowym upierzeniem, to może za nie odpowiadać pojedynczy allel recesywny. Genetyczne podłoże nietypowego wyglądu pozostaje niejasne ze względu na brak dostatecznej ilości materiału do badań.