Dao a język Dao jest nie do uchwycenia w języku – słowa same w sobie tworzą iluzję „istot” i „granic”, których nie ma w rzeczywistości: „Każde nadanie nazwy nadaje rzeczom esencję. Ale Dao jako Absolut jest bezimienne, bezkształtne, bezesencyjne.”Izutsu, Toshihiko, The Absolute and the Perfect Man in Taoism, w: Eranos Yearbook 1967. Z tego względu zarówno Laozi, jak i Zhuangzi krytykowali nadmiar mowy, a także filozofowanie oparte wyłącznie na pojęciach. Dao można „poznać” jedynie przez bezpośrednie zjednoczenie, intuicyjne doświadczenie Jedni.
Konfucjanizm Dao pojawia się już w Księdze dokumentów z VI w p.n.e., uznanej przez konfucjanizm za klasykę (patrz: pięcioksiąg konfucjański). Znaczy on tam tyle, co model zachowania, słuszna droga, droga NiebaFrederico Avanzini, Religie Chin, WAM, Kraków, 2004, str. 135-136. U Konfucjusza dao znaczy tyle co nauka lub mądrość, przekazywana drogą ustną (w klasycznym chińskim inne znaczenie dao to wypowiedzieć). W Dialogach konfucjańskich czytamy: Mistrz rzekł: O, Zengzi!