Żbikowski.
Anty-esencjalizm Dao Zgodnie z analizą Toshihiko Izutsu, filozofia taoistyczna jest radykalnie antyesencjalistyczna: Dao nie posiada esencji, a rzeczy nie są definiowalne przez stałe „istoty” czy „natury” jak u Konfucjusza. Przeciwstawiając się konfucjańskiemu porządkowi „naprawy imion”, taoizm wskazuje, że wszelkie podziały (np. dobro–zło, piękno–brzydota) są relatywne i konwencjonalne: „Rzeczywistość jako taka jest bezgraniczna (bez podziałów), ale kiedy nadajemy jej imiona, powstają granice.” (Zhuangzi)
Ontologia chaosu W koncepcji taoizmu rzeczywistość u swego źródła ma charakter chaotyczny i niezróżnicowany (hun tun 混沌). Dao nie jest ukonstytuowaną substancją, lecz dynamicznym polem nieoznaczoności, w którym rzeczy powstają i zanikają w ciągłym ruchu przemiany. To jednia w wielości, a nie zbiór osobnych bytów.