Byłoby to, dzięki moralnym przymiotom Arabów, państwo doskonałe.
Rewolucję miała umożliwić zmiana świadomości Arabów, to zaś pozostawało zadaniem partii awangardy, rekrutującej swoich członków spośród robotników i inteligentów.
Praktyczna realizacja Baasizm w Syrii Przedstawiciele partii Baas uzyskali sześć mandatów do syryjskiego parlamentu w wyborach w 1954. Rola organizacji wzrastała w kolejnych latach, gdy w Syrii, po kryzysie sueskim i ogłoszeniu doktryny Eisenhowera coraz popularniejsze stały się hasła antyzachodnie. W 1956 przedstawiciele organizacji zasiedli w koalicyjnym rządzie Sabriego al-Asalego, zaś w 1957 sami utworzyli rząd. Aby zapobiec utracie poparcia na rzecz rosnącego w siłę ruchu komunistycznego, baasiści poparli projekt unii z naserowskim Egiptem, proklamowanej w 1958.
Unia egipsko-syryjska rozpadła się w 1961 po zamachu stanu Abd al-Karima an-Nahlawiego. W okresie jej istnienia partia Baas straciła niemal całe dawne poparcie, odzyskała je jednak już w kolejnym roku, w niestabilnej politycznej atmosferze, zakończonej przeprowadzonym przez baasistów zamachem stanu 8 marca 1963. W tym samym roku koncepty zawarte w pismach Aflaka ogłoszono oficjalną ideologią partyjno-państwową.