Wyznawanie islamu miało Arabom umożliwiać nieustanną odnowę moralną i integrowało ich jako społeczność.
Aflak odrzucał ewolucyjną drogę przekształceń, podkreślając, iż baasizm musi być ideologią rewolucyjną z powodu wagi problemów, które pragnie rozwiązać. W razie odstąpienia od rewolucji działalność baasistów byłaby skazana na klęskę, gdy częściowo tylko przekształcone państwo byłoby słabe i uzależnione od Zachodu. Natomiast przeprowadzenie rewolucji, w której odnowa moralna oparta na historycznych doświadczeniach łączyłaby się z przejściem na gospodarkę socjalistyczną, miała zakończyć się pełnym sukcesem. Aflak optymistycznie oceniał perspektywy przewrotu, twierdząc, że rewolucja październikowa i rewolucja w Chinach poniosły klęskę z powodu braku zainteresowania moralnym wymiarem przemian, Arabowie zaś nie popełnią tego błędu. Odnowione po rewolucji państwo panarabskie miało również zagwarantować jego mieszkańcom możliwość w pełni kreatywnego udziału w rozwoju całej ludzkości.