W szczególności zaznaczono trzy elementy: dążenie do budowy wspólnego państwa arabskiego, w którym Arabowie uzyskają prawdziwą wolność, wiarę w szczególne cechy Arabów: żywotność, pomysłowość, zdolność do odrodzenia duchowego, wiarę w ogólnoludzką misję Arabów, w tym w ich znaczenie w walce z kolonializmem.
Partia Baas jako rządząca formacja de facto nie realizowała jednak koncepcji Aflaka. W organizacji doszło do rywalizacji między skrzydłem radykalnym i umiarkowanym, na które nakładały się konflikty wyznaniowe i ściśle personalne. 23 lutego 1966 lewe skrzydło organizacji na czele z Salahem Dżadidem przeprowadziło kolejny zamach stanu, odsuwając od wpływu na władzę umiarkowanych (w tym założycieli partii Aflaka i al-Bitara). Rządzący baasiści rozpoczęli budowę autorytarnego państwa podporządkowanego monopartii, mobilizującej społeczeństwo wokół idei rewolucyjnych jedności, wolności, a przede wszystkim socjalizmu, który miał zostać w szybkim tempie zbudowany w Syrii. 200px|right|thumb|Hafiz al-Asad Radykałowie zostali odsunięci od władzy wskutek zamachu stanu Hafiza al-Asada, który ogłosił zmianę ideologicznej orientacji kraju: priorytetem dla Syrii miało stać się odzyskanie ziem straconych w wojnie sześciodniowej, pokonanie wrogów zewnętrznych i dopiero na dalszym etapie przebudowa ustroju społecznego.