Aflak zrównywał socjalizm z humanizmem, podkreślał, że jego celem jest uwolnienie ludzkości od wyzysku i tyranii.
Trzecim, obok jedności i socjalizmu, konceptem Aflaka była wolność. Według baasistów wolność możliwa była tylko „w interesie mas” i w państwie, które realizuje ich interesy, podczas gdy liberalne myślenie o demokracji zachodnioeuropejskiej fałszuje istotę tego pojęcia.
Aflak, który sam należał do prawosławnego Patriarchatu Antiochii, wyznaczył w swojej ideologii szczególną rolę islamowi, który uważał za religię uniwersalną. Z jednej strony fakt, iż właśnie Arabowie rozpoczęli jej głoszenie, przedstawiał jako kolejny dowód ich dziejowego posłannictwa. Z drugiej strony twierdził, że religia ta w pełni wyraża arabskie myślenie o życiu, w najważniejszym stopniu kreowała historię tej zbiorowości i najpełniej ukazuje jedność wszystkich Arabów. Stosunek między panarabizmem i islamem porównywał do relacji ciała i duszy. Baasizm zakładał jednak rozdział państwa i religii, a pojmowanie islamu przez Aflaka sprowadzało się w gruncie rzeczy do wartości ogólnohumanistycznych.