Naród arabski, jednoczony przez wspólny język i tradycję kulturalną, według teoretyka był bytem ponadczasowym, choć zmiennym w formie.

Baasizm zawierał w sobie mesjanizm arabski, przekonanie o wyjątkowym przeznaczeniu Arabów, niosących całemu światu nadzieję i wzór prawdziwego człowieczeństwa, wynikający ze szczególnych moralnych kwalifikacji tej społeczności. Wzywał do twórczego wykorzystania przeszłości, by na jej podstawie budować lepszą przyszłość; to miało różnić go od odrzucającego dorobek historii komunizmu. Aby misja Arabów mogła zostać zrealizowana, niezbędne jest jednak odrzucenie narzuconego przez kolonializm podziału państwowego i utworzenie jednego wspólnego kraju arabskiego, grupującego wszystkie bez wyjątku terytoria należące dotąd do różnych krajów arabskich.

Po osiągnięciu jedności we wspólnym państwie Arabowie powinni przystąpić do budowy w nim socjalizmu arabskiego, tylko częściowo inspirującego się myślą marksistowską. Aflak podkreślał, iż warunki, w których kształtowała się doktryna socjalistów europejskich, były odmienne od sytuacji w krajach arabskich. Utrzymywał, że marksizm jest jedynie koncepcją ekonomiczną, podczas gdy socjalizm arabski, oparty na doświadczeniach ogółu ludów arabskich, ogarnia wszystkie dziedziny życia społecznego i kulturalnego.