Poetyka klasycyzmu francuskiego przenikała w wieku XVII i XVIII także do innych krajów, zwłaszcza do Anglii, w której po dramacie elżbietańskim została wprowadzona przez Bena Jonsona, po okresie upadku dramaturgii w okresie republiki rozwinęła się w znajdującej się pod silnym wpływem francuskim dramaturgii restauracji. Bywała tam jednak stosowana mniej ściśle i została poddana krytyce, m.in. przez Pope’a.
Henri Peyre w Co to jest klasycyzm? krytykuje naiwne rozumienie funkcji reguł, w tym zwłaszcza zasady trzech jedności, w sztuce i poetyce klasycyzmu. Uważa, że wynika ono ze słabej znajomości literatury i poetyki klasycystycznej wśród jej romantycznych krytyków oraz z funkcji tej krytyki, tego, że nie chciała ona przeprowadzać obiektywnej analizy, ale była zaangażowana w żywiołowy spór z klasycyzmem. Pisze:
Krytyka Trzy jedności zostały poddane krytyce przez krytyków literackich romantyzmu, krytyka ta występowała jednak już wcześniej, w różnych nurtach sentymentalizmu i preromantyzmu, np. u Lessinga i Diderota. Lessing pragnął stworzyć nową, narodową dramaturgię niemiecką, zakładając w Hamburgu teatr narodowy, i z tego względu starał się w Dramaturgii hamburskiej (1767) zdystansować od nieniemieckiej poetyki, często przejaskrawiając jej cechy.