Z Włoch zasada trzech jedności przeszła do Francji, stając się jedną z podstaw poetyki klasycyzmu francuskiego. Pierwszy francuski przekład Poetyki (z komentarzem) dał André Dacier, uznający jej zasady za zasady naturalne i pragnący uzdrowić dzięki nim francuską dramaturgię. Odwołania do zasady trzech jedności występują u bardzo wielu pisarzy i krytyków francuskich XVII w., m.in. u Jeana Chapelaina, Pierre’a Corneille’a w Discours de trois unités (1660) i przede wszystkim u Nicolasa Boileau w Sztuce poetyckiej. Corneille polemizuje wprawdzie z teoretykami włoskimi, pragnie jednak wykazać zgodność swoich tragedii z regułami klasycznymi, regułami właśnie w formie nadanej im przez Włochów. Także Jean Racine we wstępach do swoich tragedii często wykazuje taką zgodność.
W tragedii XVII i XVIII wieku reguły te ulegają spetryfikowaniu, przy czym wielkim dramaturgom francuskim XVII w. zdarzają się jeszcze odstępstwa od nich, podczas gdy w wieku XVIII przybierają one postać rygorystyczną, co zresztą bywa uważane za jeden z czynników ich mniejszej wartości literackiej.