Poetyka normatywna późnego Renesansu włoskiego wywarła znaczny wpływ na całość dramaturgii i refleksji literackiej XVII wieku – prócz samej zasady trzech jedności, wprowadziła zasadę pięciu aktów sztuki dramatycznej, zasadę połączenia przyjemności z pouczeniem moralnym, zasadę rangi społecznej bohaterów, eliminowania pokazywania scen zbrodni na scenie, wzniosłości języka. Gromadzenie tego rodzaju błyskotliwych zestawień były typowe dla poetyki manieryzmu – nie wywarły one jednak większego wpływu na praktykę artystyczną dramaturgii włoskiej. Fakt, że „zasada trzech jedności” została sformułowana właśnie we Włoszech jest znaczący – sztukę włoską uznaje się za posługującą się często improwizacją i swobodną ekspresją (zob. commedia dell’arte), więc to, że zasady zostały sformułowane we Włoszech, podważa przekonanie o niszczącym swobodną ekspresję charakterze reguł.